Sentyabrın 21-di. Kalendar üzrə 283 gün qalıb. Havalar sərindi, hətta soyuqdu, burdakı insanlar kimi. Sivilizasiyadan kənar kimi yerdi buralar. Təpələr, düzənliklər başqalarından tam fərqlidi. Hər kvadrat metrində başqa batinka izi, başqa hadisə, başqa tale var. Burda otlar – ağaclar insandan daha çox görüb. Əsgərlər çox variant bildiklərini fikirləşir, amma ağaclar daha çox sirli, gizlin variantlar bilir. Bakıda heç bir səkiyə  burdakı yol qədər daban dəyməyib. Buludlar belə zarafat eləməyi bacarmır. Küləyi günəşi ilə yola gedə bilmir, dağlarının zirvəsi buluduyla yola getmir, əsgəri çavuşuyla, çavuşu komandir, komandiri kombatıyla yola gedə bilmir. Tək dözə bilən ətrafdır. Dünya tərsinə fırlanır burda. Solaxaya çevrilsən Təəccüblənmə. Həyat solaxaydı burda.

Dünəndən dərsdə dərəyə düşüb tonqal yandırırıq. Çılı – çırpı tapıb yandırıb istisinə isinirik. Heyif sayımız azdi deyə maraqlı söhbət getmir. Amma sevinirəm ki, istisinə isinə bildiyim nəsə var, o ocağa mən də köz qoyuram.

Sentyabrın 22-di. Kalendar üzrə 84 gün keçib. Səbr sıxsan, saba-birigün 100 gün olur. Hava qızıb artıq. Bayaq dərədə uzanmışdım. Sakitliy idi. Pərdə kimi nazik, seyrək buludlara baxanda ancaq hərbidən kənar nəsə fikirləşmək olur.

Bura elə yerdi ki, istədiyini fikirləşmək belə olmur. Elə bil kodlaşdırılıb proqramlaşdırılmışam, hərbidən kənar nəsə fikirləşə bilmirəm. Ancaq yoldaşlarla söhbətdə hansısa yemək, hansısa hadisə, nəsə başqa bir şey yada düşər. Yaddaş qatilidi hərbi xidmət. Ev telefonumuzun nömrəsini yaddan çıxartmışdım bir ara, xoşladığım mahnıların nəinki sözləri, özləri, adları da yadımdan çıxıb. Buranın suyundan yazım. Krantlara gələn suya qara su deyirlər. Mineralla boldu deyə insana ziyanı çoxdu. Deyilənə görə, ağ parçanı qara su olan qaba atsan, 5-6 dəqiqə sonra parça qaralmağa başlayacaq. Biz o suyla əlimizi-üzümüzü yuyuruq (o da olanda), dişimizi yuyuruq, çimirik, hələ səhər-axşam yeməkxanada yeyib-içdiyimiz yemək-çay da o sudan hazırlanır. Adamın qarnını pozur bu su, qızdırma verir (qaynanmamış), day nə bilim min hoqqa. Amma öyrəşən öyrəşib içir. Saçı da tökürmüş, amma bu məni narahat eləmir :) Əsas dişlərimdən ehtiyatlanıram. Soruşsaz ki, necəyəm, həmişəki kimi BaBaT deyəcəm. Məncə burda yaşanan ömür ayrıca yazılmalıdı, adi həyatdan qıraq – “Dünyanın mərkəzinə səyahət” filmindəki dünya kimi. Bir fərqi var, o filmdəki dünyada heç olmasa bir şəfalı bitki var idi, burda şəfalı heç nə yoxdu. Şəfasından iraq.

Bloqum hərbi xidmətə getdiyimə görə müvəqqəti olaraq əhatə dairəsi xaricindədir.

Xahiş olunur, muğayat olun və aradabir baş çəkin.

Cooming soon…

Azərbaycanda çox şeyi dəyişməyən, elə də əhəmiyyəti olmayan qırmızı diplomla universiteti bitirdikdən sonra 26 iyun Silahlı qüvvələr günü təhsilimi davam etdirmək üçün magistr imtahanın ikinci mərhələsinə getdim. Nəticədə Bakı Slavyan Universitetinin beynəlxalq münasibətlər ixtisasının qiyabi şöbəsinə dövlət sifarişi əsasında qəbul oldum. (Özümü təbrik edirəm J ) Artıq 4-cü kursun əvvəllərindən xəbərim var idi ki, bizdə magistr təhsili əslində boş bir şeydir. Bu məsələyə təzədən qayıdacam.

2007-ci ildə universitetə qəbul olandan sonra ağlımda təhsil sistemini tənqid edən bir şeylər var idi desəm yalan deyərəm. Çünki o vaxt hələ geniş ictimaiyyətə yelkən açmamışdım. Amma sonra digər universitetlərin tələbələrini tanıyıb şəbəkəmi genişləndirdikcə ölkədəki təhsil haqqında müəyyən fikir formalaşdı məndə. İndi isə magistra qəbul olandan sonra təhsilin bu səviyyəsi haqqında kifayət qədər məlumatım var və Azərbaycanda magistr təhsilinin hansı səviyyədə olması mənə məlumdu.

Maraqlnanlar üçün deyim ki, əslində magistr təhsili yalnız və yalnız universitetdə qalıb işləmək (və ya pedaqoq kimi məktəbdə) istəyənlər və elmi işçi olmaq istəyənlər üçün vacibdir. Amma bugün ölkədə yaranmış hansısa axmaq tendensiyaya görə tələbələr yarım semestr magsitrın 1-ci turuna, digər semestr də ikinci turuna hazırlaşırlar. Soruşsaz ki, bu tendensiya nədi, deyərdim ki (hazır olun, əsrarəngiz məlumatdı), bu, ölkədə iş verənlərin iş axtaranların qarşısına çıxardığı süni maneədir. Zarafat edirəm, əsrarəngiz filan deyil, gülməli və acı məlumatdı. Faktiki olaraq bakalavr təhsili bu ölkədə tam ali təhsil sayılır. Amma bakalavrla “ehtiyaclarını ödəyə bilməyən” iş verənlər sanki Azərbaycanda yüksək səviyyədə magistr təhsili varmış kimi camaatdan magistr diplomu da istəyir. Araşdırsaq görərik ki, bizdə magistrlara ən yüksək səviyyəli təhsil Qafqaz, Xəzər universitetlərində, İqtisad universitetinin “TÜDİFAK” fakültəsində (orda dərslər türk proqramı əsasında keçilir), bir də MBA-da verilir. Qalanların “bükün tullayın” deyə bilərik.

Bu məqaləni yazmamışdan əvvəl magistrda oxuyan bir neçə tələbədən “Təhsilindən razıdır ya yox?” soruşdum, heç biri ürəklə “HƏ!” cavabı vermədi, hamısı orta mövqedə qaldı.

Məsələnin gülməli tərəfinə keçəyee, qiyamətdi dədəcanı…

Deməli, iş orasındadır ki, Azərbaycanda magistr təhsilinin səviyyəsi magistra qəbulun səviyyəsi ilə bərabər deyil. İzah edim. Yəni ki, bizdə magistra qəbul olmaq çətindi. Fikirləşin, bunun üçün, xüsusilə dövlət sifarişilə oxumaq üçün mümkün 150 baldan ən azı 100-nü yığmalısız. Bu hələ əyanidi. Məsələnin azərbaycansayağı tərəfi başqadı. Yəqin ki, yalnız Azərbaycanda qiyabi magistr təhsilini qazanmaq əyanidən daha çox savad tələb edir. Səbəb isə magistr “oxumaq həvəsində” olanların qiyabiyə daxil olub iş tapmaq istəyidir. Əksəriyyət bunun üçün çalışanda avtomatik qiyabi təhsilə keçid balı yüksəlir. Amma di gəl ki, magistr təhsilinin səviyyəsi imtahanın səviyyəsindən aşağı olur. Yəni sonda qısa olaraq deyim ki, Azərbaycanda magistr təhsil səviyyəsinə qəbul olmaq daha çox savad tələb edir, nəinki orada oxumaq. Azərbaycanda magistr təhsilindəki ziddiyyət bundan ibarətdir.

Yarı yalan yarı gerçək!!!

Dünən son günlər haqqında çox danışılan Türkiyə istehsalı olan “Kaybedenler kulübü” filminə baxdım. Bir cümləylə onu deyim ki, radio aparıcılarının verilişləri reytinqdə birinci olmasına baxmayaraq sərbəstliklərini əldən verməmək üçün maaş qəbul eləməmələri xoşuma gəldi.

Əsasən filmlərdən hikmətli ifadələri seçib çıxartmağa çalışırlar. Mənsə sizinlə, ümumiyyətlə, filmdə bəyəndiyim həm hikmətli, həm də gülməli olan məqamları bölüşməyi düşünürəm. Buyurun, bunlar da mənə ən çox ləzət edən ifadələr:

-         Üfff… eski sevgilimi hatırladım.

-         Hangisini?

-         E işte onu hatırlayadım.

——————————————————————

-         Kızlar alınmıyor mu siz öyle söyleyince?

-         Bilmem.

——————————————————————

-         385 şikayet gelmiş. Hatlar kesilmiş.

-         Nolmuş?

-         Önce bir kadına yayında yatma teklif etmişler, sonra da 20-ci yüzyılın en populyer seks pozisyonlarını oylamışlar.

-         Tamam, ben hallederim.

-         Peki.

-         E Buket, hangi pozisyon birinci olmuş?

————————————————————

-         Anılar anlatılınca itmez mi?

-         Anılar anlatılınca incitir.

————————————————————

-         Fasulyeye yarım kilo şeker koyan her kesi kınıyoruz

————————————————————

-         Orhan Veli ne demiş?

-         Ne demiş, abi?

-         Ne biliyim, mutlaka bununla da ilgili bir şey demiştir.

—————————————————————

-         İnsan karar vererek aşık olmaz

—————————————————————

-          Beşiktaşdaki Beşiktaş iskelesi mi Kadiköydeki Beşiktaş iskelesi mi?

—————————————————————

Deyirlər mövzuya birbaşa keçməmişdən əvvəlcə mövzunu sığallıyarlar. Ya da boş verin, belə deyən heç kəsi tanımıram, özümdən dedim. Öz fikrimlə razıyam, amma keçirəm bu məsələdən. Türkiyədəki parlament seçkilərindən yazacam. Həmin sığallamaya əsasən deyə bilərəm ki, Türkiyədə bu qədər türkçü-turançı, millətçi-milliyyətçi olduğu halda MHP-nin bir bölgədə qalib gəlməsi məni təəccübləndirdi. Deməli, MHP xalqın istədiyi kimi bir milliyyətçi deyil. Bitərəf namizədlərlə 3-4 bölgədə qalib gələn kürdlər də məni təəccübləndirdi. Bunlar öz yerində, mətləb başqadı, həmişəki kimi üz tuturam canım-gözüm cəmiyyətimə.

Türkiyənin bizimlə qonşu olması, qardaş olması səbəbindən bu seçkilərin Azərbaycanda geniş işıqlandırılması təbiidir. Hamıya maraqlıdı nə baş verəcək. Amma bir şey qaranlıqdı. Soruşsaz nə məsələdi, deyim. Sosial şəbəklərdə bu tip postlar gördüm tez-tez: “yess, akp qalibdi”, “akp-ni təbrik edirəm” (AKP eşidirmiş kimi), “başımız sağ olsun, akp yenə qalib gəldi”, “türkiyə əldən getdi” və s. Yəni öz ölkəsində olan seçkilərə bu cür reaksiya verməyən və ya verə bilməyən adamların Türkiyə adına, öz adına sevinməyi ya da kədərlənməyinin məntiqi həqiqətən mənə çatmır. Elə bil ki, AKP iqtidardan düşsə bunun həyatında nəsə dəyişiklik olacaq, ömrü çiçəklənəcək, təzə hakimiyyət Türkiyə qala-qala gəlib bununçün islahat filan keçirəcək, nə bilim, Azərbaycanın həyatında nəsə vacib proseslər olaaq və s.

Azərbaycanı qoyaq qırağa. Fikirləşək ki, Türkiyə üçün hay-küy salıb. Gözlərim yaşardı. Öz ölkəsindəki vəziyyətə ağlaya biləyənlər AKP iqtidarından dolayı ağlıyır. Necə də kədərli səhnədir.

Bəsdirin, bəylər, xanımlar! Cənablar, bir az özümüz olaq. Çox demirəm, bir az.

Yarı yalan yarı gerçək!!!

Əvvəl düşünmüşdüm ki, Eurovision haqqında uzun bir şey yazım qurtarandan sonra. Amma fikrimi dəyişib ortada gəzən və gəzəcək olan söz-söhbətləri eşitmək üçün gözlədim bir az. İndi daha qısa və konkret yazmaq fikrim var. Razıyam ki, yazının adındakı “həqiqət” sözü bir az şişirdilmiş görsənir, amma neynək, belə qalsın.

Qalibiyyət xəbəri rəsmi elan olunan kimi ürək bulandıran söhbətlər başladı – satılıb! bah.. yaxşı görək?! Əvvəlki illərdə də belə deyilirdi də: “Əşşi Safuraya o qədər xərc çəkilib, alıblar yəqinki” filan tipli. Alıblar? Lap əcəb eləyiblər. Bu qələbəyə qədər Azərbaycanı tanıyan avropalı ya idman yarışlarından “Azərbaycan futbol oynaya bilmir, outsiderdi. Azərbaycan güləşdə favoritdi. Teymur Rəcəbəv azərbaycanlıdı. Azərreyl Azərbaycanın voleybol klubudu. Azərbaycan zəngin-neft qaz ölkəsidir.” tipli fikirlərlə hansısa sahə üzrə tanıyırdı, ya da heç tanımırdı. Məhz Eurovision qələbəsi sayəsində sıravi avropalı da Azərbaycanı tanıdı. Başqa vaxt “Azərbaycanı xaricdə tanımırlar” deyib kinayə edən sizlər deyildiz?! Baxın indi, həmin gün Tvitterdə yazılan hər 10 tvitdən 4-ü Azərbaycan sözü idi. Hələ biri yazır ki, Eurovision Avropanın vacib mədənni hadisəsi deyil. Biri deyir, bacarırlar Kann festivalında qələbə qazansınlar. Amma həqiqət odur ki, Azərbaycan Kann festivalında qələbə qazansa belə bu ancaq kino dünyasında səs salacaq (Kann festivalının möhtəşəmliyinə şübhə etmirəm, ora gedib çıxmağı bacarmaq lazımdır, o ayrı söhbət), amma Eurovisionun yaratdığı qədər Azərbaycan haqqında səs-küy yaratmayacaqdı.

Amma bütün bunlrın fonunda məni məyus edən bircə şey var. Azərbaycan Eurovisionda öz mədəniyyətinin bir hissəsi olan musiqi ilə qələbə qazanmadı. Xarici bəstəkərın yazdığı mahnı qalib gəldi. Qısası, Azərbaycan musiqisi deyildi Avropada birinci olan. Halbuki Gövhər Həsənzadənin “Day after day” mahnısıni bütün digər Eurovision mahnılarımızdan üstün tuturam. Fikrimcə bəstəkar mahnısıyla beatmakerin yazdığı arasında fərq böyük ölçüdə 1-cinin tərəfindədi.

Eurovisionla bağlı son sözüm odur ki, dünyada iqtisadiyyatın belə vaxtında heç bir dəli Eurovisionu 2-ci dəfə qazanmaq istəməz. Düşünürəm ki, buna görə də, Bakıdakı Eurovisionda təmsilçimizin daha çox milli çalarları bol olan mahnı, səhnə şousu ilə səhnəyə çıxması daha məqsədəuyğun olardı. Bəstəkar da, sözsüz ki, özümüzünkü.

Daha sonrakı illər, hardasa 3-4 il Eurovisionda yüksək nəticəyə iddia etməyə ehtiyac görmürəm.

Bu qədər. Di salamat qalın.

Yarı yalan yarı gerçək!!!

Mətləb, açığı, bu yazını oxumur (bəlkə oxudu, dünyanın-internetin işin bilmək olmaz), amma mən yenə də mətləb barədə yazım.

Deməli, bu video baxan oğlanları xof basdı ki, bəs, ay Allah, mən başıma haranın daşını töküm ki, mənim qız sabah-birigün məndən belə təklif istəməsin. Amma təlaşa ehtiyac yoxdu, maşallah, oğlanlarımız variant cəhətdən boldu. Radioların romantika dalğalarının əbədi sakinləri olan, bütün alış-verişlərini Romantic dükanlarından eləyən, sevgilisinə görə soğanı alma kimi yeməyi belə romantika sayan meqaromantik qızlar isə bu videonu görüb hayıl-mayıl oldular. Nədi-nədi onlar da belə evlənmə təklifi istəyirmişlərmiş =) indi təsəvvürünüzdə canlandırın, bir qız bu videoya baxandan sonra sinəsi önündə əlini əlinə sıxıb, gözlərini yumub, başını astaca göyə tərəf tərpədib “Tanrım, kaş Natiq də mənə belə bir evlənmə təklifi eləyə. O dəqiqə boynuna tullanıb, hə deyərəm, vallah” deyir. Gülümsəməsəm alınmır. Sizə zəmanət verirəm, Azərbaycanda bu videoya baxan 90 faiz qız buna bənzər evlənmə təklifi istəyib. Hətta şişirtmədən 99 faiz də demək olar.

Təəssüflə qeyd eləməliyəm ki, bir şey yaddan çıxıb. Ay qızlar nə tez yaddan çıxardınız ki, Azərbaycanda oğlanlar qızlara evlənmə təklifi eləmirlər, bizim mentalitetdə bu ifadə, bu cümlə yoxdu, bizdə bu sahədə ən çox işlənən cümlə ancaq qızların işlətdiyi “Nə vaxt elçi gəlirsən?!”, “Məni nə vaxt istəyəcəysən atamdan?! sualıdı. Ona görə də oğlanlara ürəklərini buz kimi saxlasınlar deyirəm. Qorxulu bir şey yoxdu. Vaxtı gələndə qızlar özü sizə “nə vaxt elçi gəlirsən?” sualını verəcəklər =) Bu bir kultdu, cərəyandı =)

Sonda sizə bir maraqlı şey deyim bu videoyla bağlı. Deməli, bu dəhşətül-vəhşət evlənmə təklifinə bir cavab videorolik çəkilib (təbii ki, zarafat üçün), guya həmin oğlanın sevgilisi olan qız oğlana cavab verib. Videoya özünüz baxarsız, mən orda bir azərbaycanlı tərəfindən yazılmış şərhi sizə göstərmək istəyirəm: “O oglanda xaricde eyni qeletleri edib,,,Qizda burda,,bir birinnen xebersiz,,,ikisininde kul bawina,,,” Necə inanıbee

P.S. Yuxarıda yerləşdirdiyim “inanilmaz evnelme teklifi” adlı video əslində Türk Hava Yollarının “Miles and Smiles” kartının reklam videosudu. Yəni ki, belə bir evlənmə təklifi yoxdu, edilməyib. Bu sadəcə viral reklamdı. Viral reklam haqqında ətraflı.

P.P.S. Əziz meqaromantiklər, xəyallarınızı dağıtdığım üçün üzrül sayın.

Yarı yalan yarı gerçək!!!

Çox adama bizim futbolun bugünkü vəziyyətinin səbəbi maraqlıdı. Bəziləri havadan-sudan cavab deyər. Əksər insan isə buna uşaq futbolunun olmaması ilə cavab verər. Dədəcanı razıyam, bu ən böyük səbəblərdən biridi.

Amma əlavəm var. Diqqət!!! Yığın camaatı başınıza, deyirəm indi. İlin şok açıqlaması olmasa da ) Bilirsiz, Azərbaycan futbolunda ruh yoxdu. Bilirəm indi çoxunuz “eee… mən də dedim nəsə deyir” deyəcək. Bu ruh azarkeş ruhu ilə bağlı olan ruh deyil. Bu futbolçu ruhudu. Bu klub ruhudu. Ən əsası bu bir futbolçunun klub ruhudu.

Aydınlaşdırım. Görəsən, bizim premyer liqada öz klubuna ruhu ilə bağlı neçə futbolçu var? Görəsən neçə nəfər qatı “Neftçi”, “Qarabağ”, “Şəmkir”, “Bakı” azarkeşi olan futbolçumuz var? Fikirləşmisiz bunu heç? Onlar üçün fərqi yoxdu, fikirləşirlər ki, mövqelərində ən yaxşıdırlar, birindən çıxsalar (qovulsalar!)  digər klub o dəqiqə transfer təklifi göndərəcək. “Milli də məni çağırmayıb kimi çağıracaq ki?!” düşüncəsi. Görəsən Vaqif Cavadov üçün necə hissdir  Tventedən qayıdandan sonra “Bakı” forması ilə UEFA Avropa Liqasının təsnifatında mərhələlər adladığı “Qarabağ”a qarşı oynamaq? (Tventedən qayıdanda “Bakı” daha çox pul təklif etmişdi deyə “Qarabağ”ı seçməmişdi) Və yaxud Mahir Şükürovu daha “Anji”də istəməyiblər deyə Bakıya qayıdandan sonra hər hansısa bir klubla razılaşmaq.

Görün vəziyyət elədi ki, Amit Quluzadə “Fenerbahçe” klubuna “Neftçi”yə olan bağlılığından dolayı yox, “orda əsas heyətdə oynaya bilməyəcəm” deyib getmədi. Bu qədər … (söz tapmıram sadəcə nöqtə yerinə) olmaq olar? “Fenerbahçe”də məşq eləməyi, oynamağı daha çox qazandıracağı halda (futbol bacarıqları mənasında) əsas heyət bəhanəsi ilə türk klubunun transfer təklifini rədd elədi.Nümunə üçün deyim ki, Arda Turan Avropa çempionatından sonra sırf “Galatasaray”a bağlı olduğu, ona daha çox kömək edə bilmək üçün Avropaya getmədi.

Düzdü, Neftçi tarix etibarilə Galatasaray və Fenerbahçedən 30 yaş kiçikdi. 30 ilə bir futbol nəsli yetşdirmək olar, amma bugün bizim futbolçularımızda bir nəsil olmaq niyyəti belə yoxdu. Onlar sadəcə meydana çıxıb, gəzişib, qaçıb, layiq olduqlarından daha çox pul qazanırlar və onlar üçün oynadıqları klubun nə ifadə etməsi mənimçün şübhəli məsələdi. Onlar hələ Fiqo deyillər ki, “Barcelona”dan “Real Madrid”ə keçəndə futbol bacarıqlarından bir şey itirməsinlər. Onlar hələ də klubları üçün yox, özləri üçün oynayırlar.

Elə bu yazını yaza-yaza Elnur Allahverdiyevin “Xəzər Lənkəran”dan qovulması xəbərini oxudum. Lənkəranda həqiqətən futbol ruhu var, oyunçuları deyə bilmərəm, amma azarkeşlər və rəhbərlik kluba böyük dəyər verir. İndi görün vəziyyət nə yerdədi ki, Allahverdiyev bu klubdan qovulub. Klubunu sevən insan klubdan qovulmaz. (Elnur Lənkərana 2010-da “Qarabağ”dan gəlmişdi).

Yəni ki, məsələ gördüyünüz kimi belədi. Kimsə (?!) futbolumuzu qabağına qoyub ciddi söhbət eləməlidi ki, bəs ay balam, belə olmaz.

P.S. Futbol bir top, bir cüt buts və bir dəst futbol geyimindən daha artığıdır və daha çox ürək məsələsidi, ruh məsələsidi.

Yarı yalan yarı gerçək!!!

“ATƏT-in Misnk qrupu” ifadəsinin sonuna “kimi” sözünü artıranda bu artıq obrazlı ifadə alınır. Son zamanlar elə bu ifadədən ancaq obrazlı ifadə kimi istifade edirlər. Məsələn: “Sən lap ATƏT-in Minsk qrupu kimi gedib-gəlib heç nə eləmirsən” =))

Ədəbiyyatşünaslar belə bədii təsvir vasitəsi fikirləşə bilməzdilər, “siyasətşünas” əhali fikirləşdi tapdı bunu

Yarı yalan Yalan gerçək!!!