Vurulmalı yoluxmuşlar

Dərdimiz var, dərdimiz böyükdü. Baba Pünhan demişkən:”Bakının dərdi var, Bakı xəstədi”. Dünən belə bir xəbərə rast gəldim: Son zamanlar ölkəmizdə ilan vurmanın sayı artıb. 37-dən 43-ə qədər səhv eləmirəmsə. Görəsən, vursa bizi ilan…… ayılarıq? Axı biz yatan millətik. 

 Yox, məncə. Biz ilan vurmaqla düzələn deyilik. BƏLKƏ, mənliyimiz, vicdanımız bizə şillə vursa ayılarıq. Quru şillədən də bir şey çıxmır hərdən. Gərək isladasan(kinolarda olure, yatan adamın üstünə su töküb oyadırlar) şilləni. Vay o gündən ki, şillə vurub üstündən üzümüzə tüpürələr. Bu da sənə yaş-isladılmış şillə, soyuq duş.Dünən daha bir xəbərə rastladım: Gürcüstandakı azərbaycanlılar yoluxucu xəstəliyə tutulublar. Qısası yoluxublar.  Çirkli sudan, deyəsən, hər nədən. Sözüm başqa. Həyatımız böyük bir çirkaba oxşayır. Biz onsuz da yoluxmuşuq. Nəyə? Deyim bilin. Monoton, mənasız, heç bir hədəfi olmayan həyat tərzinə, dar düşüncəyə, AVROPABAZLIĞA, ARVADBAZLIĞA, AMERİKAPƏRƏSTLİYƏ, bəziləri RUSPƏRƏSTLİYƏ.. Əlimizdə eliksirimiz də yox. Həm də yoluxdururuq, çün yoluxmuşlarıq. Nəyə? Yatmaq xəstəlıyinə. İlk baxışdan dediyim 2 xəbər bir-birinə oxşar deyil, bağlılıqları yoxdu. Amma dolayı yolla necə də bağlıdı bir-birinə – ilan vurmur, vicdan vurur;  sudakı xəstəliyə yoluxmuruq, yatmağa yoluxuruq. Gərək kimsə o dediyim yaş şillədən vursun bizə. Eliksirimiz BƏLKƏ odu. BƏLKƏ şillə vurulandan sonra yoluxduğumuz xəstəlikdən sağalarıq, BƏLKƏ ayılarıq, bəlkə də ayılarıq meşədən çıxmış – vəhşi. BƏLKƏ! – Yarı yalan, yarı gerçək.